Saturday, June 15, 2013

டிரெக்கிங் டைரி - தடியண்டமோள் - 1



ரொம்ப நாளாக ட்ரெக் போக வேண்டும் என்று ஆபீசில் பக்கத்து Cubicle ல் உட்கார்ந்து கொண்டு பேசிப் பேசியே என் மனதில் ஏற்றி விட்டு விட்டான் Parthiban Ramar (எ) பார்த்தி . உசுப்பேற்றி விட்டால் நாம் சும்மா இருப்போமா ? அந்தப் பக்கமாக பாஸ் போகும் வரும் போதும் எங்களைப் பார்த்து முறைக்கும் அளவுக்கு ட்ரெக்கிங் ஸ்தலங்களைப் பற்றி ரிசர்ச். விக்கிபீடியா எங்களைப் பார்த்து " டேய் போதும் டா ...என்னை விட்டுடுங்கடா .." என்று கதறாதது தான் பாக்கி.

தேடித் தேடி இறுதியாக குடகு மலையிலிருக்கும் "தடியண்டமோள் " மலையைப் பிடித்தோம்.விக்கிபீடியா பெருமூச்சு விட்டது. இங்கே தடியண்டமோளைப் பற்றி சில வார்த்தைகள். (ஜியாகரபியாக்கும்) .கர்நாடகாவின் குடகு மாவட்டத்தில் இருக்கும் உயரமான மலை. கர்நாடகாவிலேயே மூன்றாவது உயரமான சிகரம். 1748 மீட்டர் உயரம். (சரி . ஜியாகரபி போதும்). இப்படியான பெருமைகள் நிறைந்த அந்த மலையை ஏறிப் பார்ப்பதென்றூற் முடிவு செய்யப்பட்டது. (இன்னும் உயரமான மலைகளெல்லாம் எங்கள் பரிசீலனையில் வந்தாலும் முதல் தடவையிலேயே நாக்கு தள்ளி டிரெக்கிங் கனவுக்கு குழி வெட்டியது போலாகி விடக் கூடாதென்று ஜாக்கிரதையாக இந்த மலையை தேர்வு செய்து விட்டோம்)

அடுத்து ஆள் சேர்க்கும் படலம். முதலில் Nirmal Sundarrajan. விஷயத்தை சொன்னவுடன் மன்மோகன் சிங் போல் கன்னம் சொறிந்து வெகு நேரம் யோசித்து "ஒ கே டா" என்றான். அடுத்து மௌன சாமியார் Rakesh Kumar.அவனிடம் கேட்கவெல்லாம் இல்லை. "டேய்...உனக்கும் சேர்த்து டிக்கட் போடறோம்.வந்து சேரு .." அவ்வளவு தான். அடுத்து அகோரி சாமியார் Keerthi Raj . "சார்...நீங்க வரீங்களா ?" என்றதும் வாயிலிருந்து வார்த்தை உதிர்க்காமல் தலையை மட்டும் பெரிதாக ஆட்டினார். சாமியின் அருள் கிடைத்ததும் அடுத்து Saravana Sagadevan. "போலாம் மச்சி." என்றான் உற்சாகமாக. எங்களுக்குத் தான் பென்சிலால் கோடு போட்டாற் போலிருக்கும் அவன் உடல்வாகை நினைத்துக் கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தது. ஆள் பற்றாக்குறை அந்தக் கவலையையும் மூடி மறைத்து விட்டது.

ஆறு பேர் என்று முடிவானவுடன் பார்த்தி பர பரவென்று டிக்கட் ரிசர்வ் செய்து விட்டான். யாரோ நண்பனின் நண்பனின் நண்பனைப் பிடித்து பெங்களூரில் சேத்தன் என்றொரு டிரைவரைப் பிடித்தான். வண்டி புக் பண்ணி விட்டான்.சனி ஞாயிறில் தப்பித் தவறிக் கூட ஆபீசிலிருந்து போன் எதுவும் வந்து விடாமலிருக்க எல்லா பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளையும் செய்தாயிற்று. அந்த வெள்ளிக் கிழமையும் வந்தது. எல்லாரும் சென்ட்ரலில் ஒன்று கூடினோம்.ஆர்வம், லேசான பரபரப்பு, மிக லேசான அடி வயிற்றுக் கலக்கல் ( பயத்தில் தான்) என்று எங்கள் முதல் டிரெக்கிங் பயணம் அந்த வெள்ளிக் கிழமை இரவு பெங்களூர் போகும் ரயிலில் எதிர்பார்ப்புடன் துவங்கியது.

- தொடரும்

பேட்ரோல் போலீஸ்


இடப் பக்கம் பார்த்தான். வலப் பக்கம் பார்த்தான் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை ஆள் நடமாட்டமே இல்லை பெருமூச்செறிந்து நடக்கத் தொடங்கினான் ராக்கி . ராதா கிருஷ்ணன். அந்த ஆபீசில் சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகிறது. அடுத்த நாள் சாயந்திரம் வீக் எண்டுக்கு ஊருக்கு போகப் போவதால் அன்றே முக்கிய வேலைகளை முடித்து விடத் திட்டம் போட்டு வேலை செய்தவன் இவ்வளவு லேட்டாகும் என்று நினைக்கவில்லை. சரி பத்து நிமிட நடையில் தானே ரூம் இருக்கிறது என்று நினைத்ததால் அது அவனுக்குப பெரிய விஷயமாகவும் தோன்றவில்லை. இப்போது தோன்றியது . "ஒழுங்கா ஒம்போது மணிக்கே கிளம்பியிருக்கலாம்". ஒன்பது மணியென்றதும் அம்மாவிடம் போனில் கடுகடுத்தது ஞாபகம் வந்தது. " சாப்டியாப்பா?"
"ஆச்சும்மா".
" எப்ப கிளம்புவ?"
"தெரியலம்மா.. இன்னும் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு".
"ரொம்ப லேட் ஆயிடுச்சேப்பா..."
(சிடுசிடுப்புடன்) " என்னம்மா பண்ண சொல்ற... நாளைக்கு ஊருக்கு வரணுமா வேணாமா ...அப்டின்னா இதெல்லாம் பண்ணி தான் ஆகணும் "....
" சரிப்பா ...பார்த்துப் போப்பா.."
" ஏம்மா கடுப்பேத்தற...நான் என்ன சின்னக் குழந்தையா..வைம்மா போனை"
இருந்தாலும் அவ்வளவு கடித்திருக்க வேண்டாம் அம்மாவை.
சுற்றிலும் அமைதி ஊரையே இழுத்துப் போர்த்தியிருந்தது . அவன் ஷூ சத்தம் அவனுக்கே " படீர் படீர்" என்று பிரம்மாண்டமாகக் கேட்டது . அதீத அமைதி முதுகுத் தண்டில் என்னவோ செய்தது .யோசனையோடே நடந்து கொண்டிருந்தவனை பிரேக் போட்டாற்போல் நிற்க வைத்தது அந்த "ஹலோ"......
இடப்புறம் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் இந்த ஊருக்கு வந்து சில நாட்களில் அலுவலகம் செல்லும் போதும் வரும் போதும் துளிக் கூட அவன் கவனத்தை ஈர்க்காத அந்த மெயின் ரோட்டிலிருந்து பிரியும் இடப் புறத் தெருவில் ஒரு போலீஸ் ஜீப் நின்றிருந்தது. அங்கிருந்த கான்ஸ்டபிள் தான். மீண்டும் அழைத்தார்."ஹலோ ...இங்க வாங்க". சென்றான்.
ஜீப்பில் வயர்லஸ் மெலிதாகக் கரகரத்துக் கொண்டிருந்தது. உள்ளே இன்ஸ்பெக்டர் அமர்ந்திருந்தார் .கான்ஸ்டபிள் பேட்ஜை பார்த்தான். முத்துசாமி. முத்துசாமி கேட்டார்.
"யார் சார் நீங்க ? இந்நேரத்துல எங்க போறீங்க"
இல்ல சார் .. ஆபீஸ்லருந்து கிளம்ப லேட்டாயிட்டுது.என் ரூம் இங்க பக்கத்துல தான். அதான் நடந்து போயிட்டிருந்தேன் "
இன்ஸ்பெக்டர் இப்போது கீழே இறங்கி வந்திருந்தார் . அவர் கேட்டார்.
"ஐ டி கார்டு இருக்குதுங்களா?"
காண்பித்தான் .
" ஊருக்கு புதுசா சார்?"
"ஆமா..."
"இந்த ஏரியா ரொம்ப மோசம். இப்படி இனிமே தனியா வர வேண்டாம்.இவ்ளோ நேரமெல்லாம் ஆபீஸ்ல இருக்காதீங்க புரியுதுங்களா?"
"சரி சார்"
"இப்ப நீங்க தனியா போக வேணாம். வாங்க ஜீப்ல ஏறுங்க . டிராப் பண்ணிடறேன் "
"ஐயோ இல்ல சார். என் ரூம் ரொம்ப பக்கம் தான். ஜீப்பெல்லாம் வேணாம்."
யோசித்தார் "சரி. அப்டின்னா ஒண்ணு பண்ணலாம். யோவ் முத்துசாமி ..சார் கூட அவர் ரூம் வரைக்கும் போயிட்டு வந்துடு நான் இங்கேயே இருக்கேன் " என்றார்
" சரி சார்" என்றவர் அவன் பக்கம் திரும்பினார் "வாங்க போலாம்". கிளம்பும் முன் இன்ஸ்பெக்டரின் பேட்ஜை பார்த்தான். முரளிதரன் என்றது
ரூம் அருகில் போய் சேரும் வரை அந்த ஏரியா எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பது பற்றியும் தங்கள் பேட்ரோல் ரவுண்ட்ஸ் பற்றியும் பேசிக் கொண்டே வந்தார் முத்துசாமி.ரூம் வந்து விட்டது . நின்றான். "சார் ...ரொம்ப தேங்க்ஸ் ...ரூம் வந்துடுச்சு அதோ அதுதான்" என்று முதல் மாடியைக் காட்டினான் . "சரி சார் ... இனிமே ரொம்ப லேட்டால்லாம் வராதீங்க" என்று நூற்றுப் பத்தாவது முறையாகக் கூறி விட்டு சென்றார் . அறைக்குள் வந்து கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டு முகம் கை கால் கழுவி உடை மாற்றி படுக்கையில் விழுந்தான். என்னவோ நிம்மதியாயிருந்தது இந்த ஏரியா அவ்வளவு மோசமில்லை. நல்ல போலீசெல்லாம் இருக்கிறார்கள் .. தூங்கிப் போனான்.
மறுநாள் காலை சற்றே தாமதமாக அலுவலகம் கிளம்பினான் .அந்த திருப்பத்தைக் கடக்கும் போது தன்னிச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்தான். பகீரென்றது . முதல் நாளிரவு அவன் பார்த்த ஜீப் முற்றிலும் சிதைந்து எலும்புக்கூடாக நின்றிருந்தது. அவனுக்கு குபீரென்று வியர்த்து விட்டது. என்னவோ செய்தது உடனே அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றான். அலுவலகத்தில் ஏழாம் பேஸ்து அடித்தாற்போல் அமர்ந்திருந்தவனை உலுக்கினான் பக்கத்து இருக்கைக்காரன் மணி. " பாஸ் ..என்னாச்சு உங்களுக்கு ? காலையில இருந்து ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க ?" என்றான் . சட்டென சுதாரித்தவன்,புன்னகைத்தான் "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல..."என்றவன் கேட்டான். " ஆமா...உங்ககிட்ட ஒன்ணு கேக்கணும்னு நெனச்சேன். நம்ம ஆபீஸ் வர்ற வழியில ஒரு ஜீப் புல்லா டேமேஜ் ஆகிக் கிடக்கே..அது..." என்று இழுத்தான்.
சட்டென்று மணியின் முகம் மாறியது " நீங்க இன்னிக்கு தான் அதைப் பார்க்கிறீங்களா ....இந்த ஊர்ல அது ரொம்ப பேமஸ் கேஸாச்சே ... நீங்க பேப்பர்ல படிக்கலியா?" என்றான்.
"இல்ல...என்னன்னு சொல்லுங்க "...என்றான் லேசாகத் திணறியபடி
"போன வருஷம் இங்க இருந்த ஒரு சுந்தர்ங்கிற லோக்கல் ரவுடிக்கும் ஏரியா இன்ஸ்பெக்டருக்கும் பிரச்சினை ஆயிடுச்சு. அதுல நைட்டோட நைட்டா ஆளுங்களோட போய் பேட்ரோலுக்காக அங்க நின்னுட்டு இருந்த முரளிங்கற இன்ஸ்பெக்டரையும் முத்துசாமிங்கற கான்ஸ்டபிளையும் ஜீப்போட கட்டி வெச்சு எரிச்சுட்டான். அடுத்த மூணாவது நாளே சுந்தரும் ஹைவேஸ் ஆக்சிடெண்ட்ல செத்துட்டான்" என்று மானிட்டரைப் பார்த்த படியே கதை சொன்னவன் "ஆமா..திடீர்னு ஏன் இதைப் பத்திக் கேக்கறீங்க ?" என்றபடியே திரும்பினான் . ராக்கியைக் காணவில்லை கீழே பார்த்தான். " இவ்வளவு சுருக்காவா மயக்கம் வரும்?"..." ஏய் ...யாரவது தண்ணி கொண்டாங்கப்பா சீக்கிரம் ".......

Thursday, April 11, 2013

எம் மக்கள் .....


அந்த மெனு கார்ட் அற்புதமாக அச்சடிக்கப் பட்டிருந்தது. வழு வழு பக்கங்களில் கட்டளைக்குக் காத்திருந்த பதார்த்தங்கள் வெல்வெட் அட்டை கொண்டு மூடப் பட்டிருந்தன. பதார்த்தங்களின் அருகே அதனதன் விலைகள். அவற்றின் பெயர்களின் கீழே சுருக்கமாக அவற்றின் செய் முறை. செய் முறையின் கடினத் தன்மைக்கேற்ப பண்டத்தின் விலையும்.

மெனு கார்ட் வைக்கப் பட்டிருந்த மேஜையின் ஒரு புறம் சுஜா . மறுபுறம் அந்த கார்டின் ரெட்டைத் தம்பி பிரபு கையில். "ஆர்டர் பண்ணு பிரபு..." என்றாள் சுஜா. சிரிப்பு நிற்காமல் ஓவர்ப்ளோ ஆகிக் கொண்டே இருந்தது.பிரபு தலையை ஆட்டியபடி மெனு கார்டில் ஆழ்ந்திருந்தான். அவன் பார்வை மேயும் இடத்தைக் கண்ட சுஜா முகம் மாறினாள்."பிரபு..." என்று காட்டமாக அழைத்தாள். நிமிர்ந்தான்.

" ஏன் இப்டி பண்ற ...இந்த பழக்கத்தை மாத்தவே மாட்டியா...எனக்கு ப்ரொமோஷன் கெடச்சிருக்கு. ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன். அதைக் கொண்டாட ட்ரீட் கொடுக்கலாம்னு கூட்டிட்டு வந்தா நீ என்னடான்னா ஒவ்வொண்ணா விலையைப் பாத்துக்கிட்டு இருக்க..ச்சே...கல்யாணத்துக்கு முன்னால இருந்த மாதிரி தான் இப்பவும் இருக்க." என்று சலித்துக் கொண்டாள். அவள் சூடாவதை உணர்ந்த பிரபு சூழ்நிலையை சகஜமாக்க " சாரிடா... நீயே ஆர்டர் பண்ணு...." என்று புன்னகைத்தான். அவன் புன்னகையில் இரங்கிய சுஜா வெயிட்டரை அழைத்தாள்.
அவள் மென்பொருள் நிபுணி . அவன் சி.ஏ . சாதாரண நடுத்தரக் குடும்பத்தில் பிறந்து படித்து மேலே வந்தவர்கள். இன்னும் ஓரிரண்டு அப்ரைசல்கள் பார்த்தால் ஆறிலக்கச் சம்பளம் வாங்கக் கூடிய , வெகு சீக்கிரத்தில் செடான் எனப்படும் சொகுசுக் காருக்கு சொந்தக்காரர்கள் ஆக முயற்சி செய்து வரும் ,கனவுகளைத் துரத்தும், அப்பர் மிடில் கிளாஸ் என்னும் உயர் நடுத்தர வர்க்கத்தின் அதிகபட்ச நிலையை நோக்கி நித்தம் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் தம்பதி.
இருவரும் வெகு நிதானமாக ரசித்து ருசித்து டின்னரை முடித்தனர். பில் வந்தது. இரண்டு ஆயிர ரூபாய் நோட்டுக்களை பில் அட்டையில் செருகி விட்டுவிட்டு வெளியே வந்தனர்.ஒன்பதரை மணி. சுற்றுப் புறம் ஓய்ந்திருந்தது. பைக்கை எடுக்கப் போனவர்களின் அருகில் எங்கிருந்தோ வந்தாள் அந்த சிறுமி. அக்கா... பூ வாங்கிக்கோங்கக்கா...முழம் பத்து ரூவா தான்கா..." என்றாள்."வேண்டாம்மா " என்று தவிர்த்தாள் சுஜா. "அந்த பெண் முகம் சட்டென்று வடிந்தது. பிரபுவுக்கு அவளைப் பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. "அக்கா மூணு முழம் தான் இருக்குக்கா ... வாங்கிக்கிட்டா வீட்டுக்கு போய்டுவேன்கா ...அண்ணா சொல்லுங்கண்ணா " என்றாள் இருவரையும் பார்த்து. "வாங்கிக்கோயேன் சுஜா" என்றான் பிரபு.அந்தப் பெண் வைத்திருந்த கூடையைப் பார்த்தாள் சுஜா. பூ பிரஷ்ஷாகவே இருந்தது. "வாங்கினால் என்ன?"..சரி என்பது போல் தலையை அசைத்தாள்.

பாக்கெட்டிலிருந்து காசை எடுக்கப் போன பிரபுவைத் தடுத்தாள். "மூணு முழமும் சேர்த்து இருபது ரூபான்னு குடு. வாங்கிக்கிறேன் " என்றாள் அந்தப் பெண்ணிடம். அந்தப் பெண் பரிதாபமாக பிரபுவை உதவி கோருவதைப் போல் பார்த்தாள். பயனில்லை என்று தெரிந்ததும் சுஜாவிடம் திரும்பினாள். "அக்கா... முழம் பத்து ரூவாக்கா... இருவது ரூவாக்கு மூணு முழம் கட்டாதுக்கா..." என்றாள் கெஞ்சும் தொனியில். முகத்தை மேலும் இறுக்கிக் கொண்டாள் சுஜா. "குடுத்தாக் குடு ...இல்லன்னா வேண்டாம். பிரபு... வண்டிய எடு..." என்று அவசரப்படுத்தினாள்.பிரபு கையைப் பிசைந்தான். அந்தப் பெண்ணும். "அக்கா...." என்று ஈனசுரத்தில் மீண்டும் முனகினாள் அந்தப் பெண். " அட... வேண்டாம்மா ...நீ ரொம்ப கறாரா விலை சொல்ற. எனக்கு கட்டுபடியாகாது. பிரபு ..வண்டியெடுன்னு சொன்னேன்ல.." என்று பொறிந்தாள் சுஜா. சில நொடிகள் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நின்ற சிறுமி மென்குரலில் " சரிக்கா... குடுங்கக்கா...." என்றாள். சுஜாவிடம் வெற்றிப் பெருமிதம். பிரபு பாக்கெட்டிலிருந்து ரூபாய் நோட்டுக்களை சுஜாவிடம் தந்தான்.அதிலிருந்து இரண்டு பழைய பத்து ரூபாய்களாகப் பார்த்து எடுத்து அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்தாள்.பூவை வாங்கிக் கொண்டாள்.அந்தப் பெண் நோட்டுகளைத் திருப்பித் திருப்பி பார்த்தபடியே கூடையைத் தூக்கிக் கொண்டு நடந்தது.

வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான் பிரபு. சுஜா ஏறி அமர்ந்தாள். சந்திரமுகி ரஜினி போல் அவள் முகத்தில் எதையோ சாதித்து விட்ட திருப்தி.கிளம்பும் முன் பிரபு ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தான். அந்தப் பெண் போய் விட்டிருந்தாள் .

ஜ்யோதி - பார்ட் 2


2136 மார்ச் 23 காலை 9.15 மணி :

அந்த சுருக் இதோடு நான்கைந்து முறைகள் வந்து நின்று விட்டது. அடுத்து வந்தது நிற்காமல் அடம்பிடித்தது. இது அது தான். ரமணிக்குத் தகவல் சொல்ல வேண்டும்.மெல்ல மேஜையை அடைந்து போனை எடுத்து ஒற்றி தகவல் சொல்லி முடிக்கும் போது வலி சம்மணமிட்டு அடிவயிற்றில் அமர்ந்திருந்தது .ரமணி பதறிப் போய் வீடு வந்து சேர்ந்து , பாரதியை தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவமனை வந்து சேர்வதற்குள் உயிர் போய் வந்து விட்டது..

2136 மார்ச் 23 காலை 10.30 மணி :

மனம் முழுக்கப் பதற்றம். டாக்டர் லேபர் வார்டிலிருந்து வெளியே வருவதைப் பார்த்ததும் இதயத் துடிப்பு எகிறியது. "கங்கிராட்ஸ் ரமணி... உங்க மனைவிக்கு பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கு.எவ்ரிதிங் நார்மல். ரெண்டு பேருமே நலம். நீங்க ரெண்டு பேரும் நினைச்ச படியே எல்லாம் நடந்திருக்கு" புன்னகைத்தபடி கண் சிமிட்டினாள் டாக்டர். ரமணியின் கண்கள் நிறைந்தன. டாக்டரின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு "ரொம்ப தேங்க்ஸ் டாக்டர்" என்று உருகினான். "இட்ஸ் ஒகே. " என்று மீண்டும் புன்னகைத்தாள். நீங்க உள்ள போய் உங்க மனைவியையும் குழந்தையையும் பார்க்கலாம்." என்றாள் .

வேகமாக உள்ளே ஓடினான் ரமணி. கட்டிலில் கண் மூடி பாரதி. அருகில் சிணுங்கிக் கொண்டு அழகே உருவான தேவதையாய் ஜ்யோதி. அருகில் சென்று ஆசை தீர அவளை பார்த்தான். அவன் முடிவு செய்தது போலவே கண்கள் , நாசி, நிறம் எல்லாம். பார்க்கப் பார்க்கப் பரவசம் பீறிட்டது . இவன் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கையில் மெல்ல கண்களைப் பிரித்தாள் ஜ்யோதி.

ரமணியைப் பார்த்ததும் பொக்கை வாய் மலர்ந்து தன் ரோஜாப் பூக் கைகளை நீட்டியபடி மென் மழலையில் "டாடி" என்றாள்......

ஜ்யோதி

ஜ்யோதி

2136, மார்ச் 23 , காலை 7.30 மணி :

கண்ணைத் திறக்கவே முடியவில்லை. இரவு நன்றாகத் தூங்கியும் ஒரே தலை சுற்றலாக இருந்தது. " ச்சே ! காலையிலேயே இப்படிப் படுத்தறதே ?" சலிப்பாக இருந்தது பாரதிக்கு. மார்னிங் சிக்னஸ். சில மாதங்களாகவே இப்படித்தான்.அடிக்கடி தலைசுற்றல். சில அடிகள் நடந்தாலே மூச்சு இறைக்கிறது. எதைத் தின்றாலும் குமட்டல். ஆனால் படுத்தல் எல்லாம் உடம்புக்குத் தான். மனதுக்கு வெறும் சந்தோஷம் மட்டும் தான். ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்னால் டாக்டர் முன் அமர்ந்திருந்த அந்த கணங்கள் மனதுக்குள் ஓடின. " எடுத்துக்கிட்ட ட்ரீட்மென்ட் வீண் போகல. கன்பர்ம் ஆயிடுச்சு". இந்த வார்த்தைகளுக்குத் தானே இத்தனை வருடத் தவம். சந்தோஷத்தில் கண்ணீரே வந்து விட்டது பாரதிக்கு. பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த ரமணிக்கு பேசவே நா எழவில்லை. அந்த வார்த்தைகள் காதுக்குள் வட்டமிட்ட படியே இருந்தன. அதற்குப் பிறகு டாக்டரின் வழக்கமான அட்வைஸ்கள். கிளம்பும் போது " ரமணி ! இவங்கள நீங்க தான் ஜாக்கிரதையா பார்த்துக்கணும்." என்று புன்னகைத்தாள்.
இருவரும் சந்தோஷத்தில் திக்குமுக்காடினர். சும்மாவா...ஐந்து வருடத் தவம். எத்தனை விசாரிப்புகள், அவமானங்கள், கிண்டல்கள் ....எதில் மாறினாலும் நம்ம ஜனங்கள் இதில் மட்டும் மாறவே மாட்டார்கள்.எல்லாவற்றுக்கும் தீர்வாய் அந்த தேவதை உருவாகி விட்டது. அன்றிலிருந்து பாரதியை தரையில் கால் வைக்க விடாமல் ரமணி தாங்கியதென்ன , எல்லா வேலைகளையும் தானே இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்ததென்ன! நினைக்கும் போதே சிலிர்த்தது பாரதிக்கு.
இருவரும் சேர்ந்து குழந்தைக்குப் பேர் தேடியது வைபவம் தான். ஊரில் உள்ள எல்லாப் பெயர்களையும் துவைத்துக் காயப் போட்டு அலசி ஆராய்ந்தாலும் கடைசியில் அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தது "ஜ்யோதி". பையனாக இருந்தாலும் சரி. பெண்ணாக இருந்தாலும் சரி.

2136, மார்ச் 23, காலை 9 மணி :

"பாரதி....!" ரமணியின் குரல். ரமணி ஆபீஸ் கிளம்பியாயிற்று. அதுதான் குரல். வழக்கமான வார்த்தைகள். " பாரதி ! ஜாக்ரதையா இரு.. எந்த வெயிட்டையும் தூக்காதே... வேகமா நடக்காதே...கதவைத் தாள் போட்டுக்கோ ! " ரமணி சொல்லிக் கொண்டே போக பாரதிக்கு சிரிப்பு வந்தது. " எனக்காகவா இதெல்லாம்? ம் ஹீம் ... எல்லாம் அந்த ஜ்யோதிக்காகத் தான். !" இருந்தாலும் சந்தோஷமாயிருந்தது. நாளையிலிருந்து ரமணி ஆபீசுக்கு லீவ். பாரதியை பக்கத்தில் இருந்து பார்த்துக் கொள்வதற்காம். மீண்டும் சிரிப்பாக வந்தது. கூடவே அடி வயிற்றில் சுருக்கென அந்த வலியும்..........

தொடரும்...


Thursday, March 28, 2013

பாட்டி சொன்ன கதை..

சிறு வயதில் எனக்கு என் பாட்டி சொன்ன கதை இது. இந்தக் கதை தெரியாதவர்கள் அநேகமாக யாரும் இருக்க முடியாது. இருந்தாலும் இன்னொரு முறை இங்கே...

அத்திரிபாச்சா ....

ஒரு ஊர்ல ஒருத்தன் புதுசா கல்யாணமாகி பொண்டாட்டியோட சந்தோஷமா தனிக்குடித்தனம் இருந்தானாம். கொஞ்ச நாள் கழிச்சு அவனுக்கு அம்மாவப் பார்க்கணும்னு ஆசையா இருந்துச்சாம். பொண்டாட்டி கிட்ட சொல்லிட்டுக் கிளம்பினானாம்.

அம்மா வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான். அம்மாவுக்கு புள்ளையப் பார்த்ததும் சந்தோஷம் தாங்கல ...இது வரைக்கும் செய்யாத பலகாரமா புள்ளைக்கு செஞ்சு கொடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணினா. மணக்க மணக்க சுட சுட ஆசை ஆசையா புள்ளைக்கு கொழுக்கட்டை செஞ்சா .... இலையப் போட்டு கொழுக்கட்டைய எடுத்து வெச்சா. ஒண்ணை எடுத்துக் கடிச்சான் புள்ள. அவ்வளவு தான். அந்த சுவையில மொத்தமா மயங்கியே போய்ட்டான். வேக வேகமா சாப்பிட ஆரம்பிச்சவன் எல்லா கொழுக்கட்டையையும் முழுங்கினப்புறம் தான் ஓய்ஞ்சான். கொஞ்சம் மூச்சு விட்டப்புறம் தான் கேட்டான் " இந்தப் பலகாரத்துக்கு என்ன பேரும்மா" ன்னு .. "கொழுக்கட்டை  ராசா" ன்னா  அவ. "வீட்டுக்குப்  போனதும் பொஞ்சாதிய இந்தப் பலகாரத்த செய்யச் சொல்லி நல்லா வயிறு முட்ட அமுக்கணும்னு நெனச்சிக்கிட்டே கெளம்பினான். பலகரத்தோட பேர் மறந்துடக் கூடாதுன்னு நடக்கும் போது " கொழுக்கட்டை கொழுக்கட்டை கொழுக்கட்டை"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே போனான்.
வழியில திடீர்னு ஒரு பெரிய பள்ளம். எகிறிக் குதிச்சுத் தான் தாண்டணும். குதிக்கும் போது  " அத்திரிபாச்சா" அப்படின்னு சொல்லி எகிறிக் குதிச்சான். அவ்வளவு தான். கொழுக்கட்டைங்கிற பேர் மறந்து போச்சு. " அத்திரிபாச்சா அத்திரிபாச்சா அத்திரிபாச்சா"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே நடக்க ஆரம்பிச்சிட்டான்.
வீடு வந்து சேர்ந்ததும் பொண்டாட்டி கிட்ட " இந்தா...எனக்கு அத்திரிபாச்சா வேணும் பண்ணிக் குடு" ன்னான். ஏற இறங்க அவனைப் பார்த்தவ " நீ என்ன சொல்றியோ ஒண்ணும் புரியல" ன்னா . திரும்பத் திரும்ப அதையே சொல்லிக்கிட்டு இருந்தான். சூடாகிப் போன பொண்டாட்டி "த.... அதெல்லாம் பண்ணித் தர முடியாது போ" ன்னுட்டா. அவ்வளவு தான். "நான் கேட்டு பண்ண மாட்டேன்னு சொல்றியா...உன்னை என்ன பண்றேன் பாரு" ன்னு கோவமாகி, சாத்தி வெச்சிருந்த உலக்கைய எடுத்து அவளை மொத்து மொத்துன்னு மொத்தினான். குய்யோ முறையோன்னு கத்தினா அவ. சத்தம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டுக் கிழவி ஓடி வந்தா. இவன் அடிக்கிறதப் பார்த்துட்டு உலக்கைய புடுங்கி எறிஞ்சா ..."ஏண்டா படுபாவி.. புதுசாக் கட்டிக்கிட்ட பொண்டாட்டிய இப்படிப் போட்டு அடிச்சிருக்கியே...பாரு உடம்பெல்லாம் எப்படி கொழுக்கட்டை மாதிரி வீங்கிப் போயிருக்கு" ன்னா.
அப்ப தான் அவன் புத்திக்கு உறைச்சது பலகாரத்தோட பேரு. பொண்டாட்டியப் பார்த்து "ங்கே " ன்னு சிரிச்சான். அவ எரிக்கறாப்ல முறைச்சா. தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு " இந்தா.. எனக்கு கொழுக்கட்டை செஞ்சு குடு" ன்னான்  .

Tuesday, March 26, 2013

ஆணும் பெண்ணும்....

தாம்பரம் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் அருகருகே கூட்டம் வழிந்து கொண்டு  நான்கு வரிசைகள். மூன்றாவது வரிசையின் கடைசிக்கு சற்றே முன்னால்  பீச் போகும் டிரெயினுக்கு டிக்கட் எடுப்பதற்காக நின்று கொண்டிருந்தேன். ஆமை வேகத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருந்த வரிசையை நோட்டம் விட்டுக் கொண்டே வந்தான் ஒருவன். வரிசையோடு ஒட்டி டிக்கட் கவுண்டரை நோக்கி நடந்தான். சட்டென்று வரிசையின் குறுக்கே புகுந்து கொள்ள  முயற்சி செய்தான். அங்கே நின்றிருந்தவரின் அதிர்ச்சி ரியாக் ஷனால் ஒரு நொடி தாமதித்தான். ஏற்கனவே கூட்டத்தில் கசகசத்து வியர்த்து வழிந்து கொண்டிருந்த எனக்கு இதைப் பார்த்ததும் எங்கிருந்து தான் அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ ..." யோவ்... இத்தினி பேரு நிக்கிறாங்கள்ல ...கண்ணு தெரியில ? எங்களையெல்லாம் பார்த்தா எப்படி தெரியுது ...." என்று சத்தம் போட்டு எகிறினேன். இவ்வளவு நேரம் எல்லாத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு பேசாமல் நின்றிருந்த நம் மக்கள், ஒரு குரல் கேட்டதும் பொங்கி எழுந்து விட்டனர். அவனை சங்கத் தமிழ் வார்த்தைகளால் வசை மாரி  பொழிந்தனர்.தாங்க முடியாமல் அவன்  தலையை தொங்கப்  போட்டுக் கொண்டு வரிசையின்  பின்னால் சென்று அமைதியாக நின்று விட்டான்.
அதே தாம்பரம் ரயில்வே ஸ்டேஷன். மற்றொரு நாள். ஆனால் கிழக்குத் தாம்பரம் பக்கம் இருக்கும் டிக்கட் கவுண்டர். இங்கே ஒரே வரிசை தான். அனுமார் வாழ் போல் நீண்டிருந்த வரிசையில் கடைசியில் பொய் நின்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறி கவுண்டருக்கு முன்னால் நின்றிருந்த ஏழெட்டுப் பேருக்கு அப்புறம் நின்றிருந்தேன். எங்கிருந்தோ வந்தனர் மூன்று பெண்கள். வட நாட்டு (அழகான) இளம் பெண்கள். அட்டகாசமாக சேலை உடுத்தியிருந்தனர். ஏதோ  பங்ஷனுக்கு சென்று விட்டு வந்திருப்பார்கள் போல. அவர்களில்   ஒருத்தி மற்ற இருவரையும் இருக்க சொல்லி விட்டு அவள் மட்டும் வரிசையை நோக்கி வந்தாள். சற்றே  தயங்கியவள் நேராக கவுண்டரை நோக்கி சென்றாள். கையில் இரண்டு பத்து ரூபாய் நோட்டுக்கள். " Excuse me....." என்று சத்தம் போட்டுக்  கூப்பிட்டேன். வந்தாள்."Cant you see the queue? Please go and stand at the back" என்றேன்."But its very urgent.. we need to go"      என்றாள்.(வரும் போது மூன்று பெண்களும் சத்தமாக இந்தியில் பேசி சிரித்துக் கொண்டு வந்ததைப் பார்த்தேன்). பதிலுக்கு " EVery body has their own emergency. Please follow the queue"என்றேன்.முனகிக் கொண்டெ வரிசையின் கடைசி நோக்கி சென்றாள். இவ்வளவும் நடந்து முடியும் வரை....ஒரு பய வாயத் தொறக்கல. அவளை நான் வரிசையின் கடைசிக்கு அனுப்பியதும் எனக்கு முன்னால்  நின்று கொண்டிருந்த ஒரு 40+  ஆசாமி என்னைப் பார்த்த பார்வையை ( முறைத்தே எரித்து விடுவார் போலிருந்தது)  மறக்கவே முடியாது.
நம் மக்கள் வாழ்க.

Monday, March 4, 2013

கண்டம் தாண்டி வந்தவன்....

ஏதோ ஒரு பெரிய சினிமா நடிகரின் புதுப்பட டைட்டில் எல்லாம் இல்லை. தலைப்பில் இருக்கும் கண்டம் தாண்டி வந்தவன் சாட்சாத் நானே தான். நடந்தது என்னவென்றால்...

மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போது ஒரு நாள் என்னை விட பெரிய பையன்களுடன்  ஐஸ் பாய்ஸ் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். கையில் எங்கிருந்தோ பொறுக்கிக் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு பால் பேரிங். சைக்கிள் பேரிங்கை விட சற்றே பெரிய சைசிலிருந்த இரும்பு குண்டு அது. ஐஸ் பாய்ஸில் கண்டுபிடிப்பவனுக்கு தெரியாமல் தனியாக  ஒளிந்து கொள்ளும் போது அதை வாய்க்குள் போட்டு, ஏற்படும் கட முடா சத்தத்தை ரசிப்பதும், பின் அதை வெளியே எடுத்து சட்டையில் துடைத்து மீண்டும் வாய்க்குள் போடுவதுமாக மும்மரமான விளையாட்டு.  அசந்த ஒரு நொடியில் சட்டென்று வாயில் உருண்டு கொண்டிருந்த உருண்டை டபக்கென்று தொண்டைக்குள் போய் விட்டது.

 என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மலங்க மலங்க முழித்தேன். ஒரு நிமிடம் தான். தப தபவென்று வீட்டுக்கு ஓடினேன். அம்மாவிடம் " அம்மா .... இரும்பு குண்டை முழுங்கிட்டேம்மா ...." என்றேன். அவ்ளோதான். குய்யோ முறையோ என்று கூச்சலிடத் துவங்கி விட்டாள். நான் திரு திரு வென முழிப்பதைப் பார்த்து மேலும் கலவரமாகி என்னை தூக்கிக் கொண்டு (ஆமா... அப்பல்லாம் நான் ரொம்ப ஒல்லி) ஓடி ஆட்டோ பிடித்து பக்கத்திலிருந்த க்ளினிக்குக்கு போய்ச் சேர்ந்தோம். டாக்டர் உடனே  எக்ஸ் ரே எடுக்கச் சொல்ல, அதை எடுத்து , அவரிடம் காண்பிக்க, அதை பார்த்து அவர் லேசாகப் புன்னகைத்ததும் தான் அம்மாவுக்கு உயிரே வந்தது.

 " நத்திங் டு வொர்ரி... முழுங்கின குண்டு மூச்சுக் குழாய்ல போய் அடைக்கல. அதுனால பெரிய டேஞ்சர் இப்ப ஒண்ணும் இல்ல. நான் மருந்துலாம் எழுதித் தரேன்.அதை சாப்பிடட்டும்.ஒரு நாலு நாளைக்கு  பையன் மோஷன் போனப்புறம் அதை செக் பண்ணிப் பாருங்க  குண்டு வெளியில வந்துருச்சான்னு. மேக்சிமம் வந்துடும். இல்லன்னா அடுத்த முயற்சி பண்ணிப் பார்ப்போம் என்று  கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

அதன் பிறகு எதையும்  சாப்பிடவே ரொம்ப பயந்தேன். தண்ணீர் குடித்தால் கூட வயிற்றுக்குள் குண்டு உருள்வதைப் போலொரு பிரமை. கடனைக் கழிக்க  டாய் லெட்டைப் பயன்படுத்துவதற்கு பதிலாக நியூஸ் பேப்பரைத்  தான் பயன்படுத்தினேன்.தினமும் நான் கடனை முடித்த பின் அப்பா அதை ஆராய்ச்சி  செய்வார்.குண்டு வெளியில் வந்து விட்டதா என்று பார்க்க. என்னைத் திட்டிக் கொண்டே செய்வார். ஒரு நாள் இரண்டானது , இரண்டு மூன்றானது, மூன்று நான்கானது. எனக்கு  சுத்தமாக நம்பிக்கை அற்று விட்டது. "போச்சுடா.... நம்ம  வயித்தைக் கிழிச்சு தான் குண்டை வெளிய எடுக்க போறாங்க" என்று முடிவு கட்டி விட்டேன்.

அப்போது தான் நான்காம் நாள் இரவு அந்த அற்புதம் நிகழ்ந்தது. மோஷன் போகும் போது குண்டு வெளியில் வந்து விட்டது. அப்போது நான் அடைந்த மகிழ்ச்சி இருக்கிறதே, சொல்ல வார்த்தைகள் கிடையாது. இவ்வாறாக நான் மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே ஒரு மிகப் பெரிய கண்டத்தை தாண்டி வந்தவன்.

பையன் பயந்துட்டான். இனிமே ஒழுங்கா சேட்டை பண்ணாம நல்ல பையனா   இருப்பான் என்று  எண்ணி அப்பா அம்மாவுக்கு நிம்மதி.  நல்ல பையனாகத் தான் இருந்தேன். ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அந்த சம்பவம் நடக்கும் வரை.....

கண்டம் தாண்டி வந்தவன் 2 - தொடரும்......

Thursday, February 28, 2013

பொம்மைப் படங்கள் 2

சில நாட்களுக்கு முன் எனக்கு சமீப காலமாக அனிமேஷன் படங்கள் ஏன் பிடிக்கிறது என்பது பற்றி  எழுதியிருந்தேன். அதன் தொடர்ச்சியாக , அது தொடர்பாக இன்று ஒரு சம்பவம்.

காலையில் எழுந்ததும் வழக்கமாகச் செல்கிற இடத்துக்குச் செல்லும் போது , சில நாட்களாகக் கண்ணில் படாமல் இருந்த பங்காளிகள் ( கரப்பான் பூச்சிகள் ) நான்கைந்து பேர் சர  சர வென்று எந்த ஓட்டையிலிருந்தோ வெளி வருவது கண்ணில் பட்டது.அந்தப் பக்கமாக வந்த என்  அப்பாவும் அதைப் பார்த்து விட்டார். கரப்பான் கொல்லி ஸ்பிரேவை எடுத்து வந்து கையில் கொடுத்து "ஸ்பிரே அடிச்சிட்டு அதுங்கள வெளிய எடுத்துப் போட்டுடு" என்று கூறி விட்டு போய் விட்டார்.

பங்காளிகள் இருந்த பக்கம் திரும்பினேன். மிக அதிகமாக அனிமேஷன் படங்கள் பார்த்ததன் விளைவாகவோ என்னவோ திடீரென்று அவைகளெல்லாம் என்னைப் பார்த்துக் கண்களில் மரண  பயத்துடன் முன்னங்கால்கள் இரண்டையும் தூக்கி   வைத்துக் கொண்டு "Please.... we beg you... please don't kill us... have some mercy..... (கவனம் - தமிழில் அல்ல. ஆங்கிலத்தில்) என்று கெஞ்சுவது போல் தோன்றியது. என்னவோ  போல் இருந்தது. ஸ்பிரே அடிக்க மனது வரவில்லை. அப்பாவைக் கூப்பிட்டு அவர் கையிலேயே அதைக் கொடுத்து விட்டு அந்த இடத்தை விட்டு  அகன்று விட்டேன்.சிறிது நேரத்திற்கு ஸ்பிரே அடிக்கும் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

இது நல்லதுக்கா கெட்டதுக்கா ? அனிமேஷன் படங்களுக்கு தான் வெளிச்சம்.

Wednesday, February 27, 2013

சுஜாதா....

ஒரு ரசிகனாக சுஜாதா மீதான எனது ஆதர்சம் / ஆச்சரியம் / பக்தியைப் பற்றி சில வார்த்தைகள் கூற விரும்புகிறேன்.

ஏழாவதோ எட்டாவதோ படிக்கும் போது அப்பா லைப்ரரியிலிருந்து எடுத்து வந்திருந்த "கொலையுதிர் காலம்" புத்தகத்தின் நைந்து கிழிந்து போன பிரதி தான் சுஜாதாவுடனான ஆரம்ப அறிமுகம். லைப்ரரி போகத் தொடங்கியது அந்தப் புத்தகத்தைப் படித்த பிறகு தான். சுஜாதாவின் பிற புத்தகங்களைத் தேடிப் பிடித்து படிப்பதற்கென்றே .அதற்குப் பிறகு எத்தனையோ   Horror             படங்களைப் பார்த்திருந்தாலும், இன்று வரை, ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கும் போது திகிலில் உறைந்து வியர்த்து விறுவிறுத்து மயிர்க்கால்கள் குத்திட்டு நிற்கும் அனுபவம் பெற்றது முதலும் கடைசியுமாக கொலையுதிர் காலத்தில் தான்.
வளர வளர அவரது எழுத்தின் வீச்சும் ஆளுமையும் புலப்பட துவங்கியதும் அவர் மேலிருந்த ஆதர்சமும் அவரது எழுத்துக்களின் மேலிருந்த மயக்கமும் எல்லை மீறிச் சென்று விட்டன.
"ஆ" வாகட்டும், " நில்லுங்கள் ராஜாவே ஆகட்டும், அவரது வேறு எந்த நூலும் ஆகட்டும் , படித்து முடித்தவுடன் அது ஏற்படுத்தும் பிரமிப்பை  வார்த்தைகளில் விவரிப்பது வீண்.
ஒரு மனிதன் தன்னுடைய சொந்தக் கதையை கொஞ்சமே கொஞ்சம் கற்பனை சேர்த்து இத்தனை சுவைபடச் சொல்ல முடியுமா என்றூ வியந்திருக்கிறேன் அவரது ஸ்ரீரங்கத்து கதைகளைப் படித்து விட்டு.
 schizophrenia, hallucination, holograph, extra sensory perception போன்ற சுட்டுப் போட்டாலும் விளங்காத கடினமான அறிவியல் சங்கதிகளை கொஞ்சம் கூட சலிக்காமல் என் போன்ற பாமரன்களுக்கும் புரியும் வகையில் கதையோடு கலந்து தரும் வித்தை என் தலைவனுக்கு மட்டுமே உண்டு.
எழுத்தார்வத்தை உண்டு பண்ணியதும் அவர்தான். இலக்கணப் பிழை எழுத்துப் பிழை இல்லாமல் ஓரளவு தமிழ் எழுதக் காரணமும் அவரே தான்.
ரத்தம் ஒரே நிறம் படித்த பின் தான் பள்ளியில் படிக்கும் போது  வரலாற்றுப் பாடத்தில் படிக்காமல் விட்ட சிப்பாய்க் கலகம் பற்றி சிறிதளவேனும் தெரிந்து கொண்டேன்.
நான் சுஜாதாவின் ரசிகன் என்று பேச்சுவாக்கில் யாரிடமேனும் சொல்ல நேர்ந்தால், என் அம்மா என் புத்தக அலமாரியைக் காண்பித்து பெருமையோடு தான் இன்றும் சொல்கிறாள்.

 சில காலமாக பிரபலங்கள் பலரின் இறப்பை வெறும் செய்தியாக மட்டுமே பார்த்துப் பழகியவன் நிஜமாகவே மனம் வருந்தியது இரண்டே பேரின் மறைவுக்கு மட்டும் தான். ஒருவர் நாகேஷ். இன்னொருவர் சுஜாதா... 


இதை எழுதும் போதே  இன்னொரு முறை "அனிதா இளம் மனைவி" படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.படிப்பேன்.

எல்லாப் புகழும் சுஜாதாவுக்கே.


 

Monday, February 25, 2013

வத்திக்குச்சி...

வத்திக்குச்சி படத்தின் பாடல்களைப் பற்றிய எனது கருத்து மட்டுமே இது. சாதாரணமாகத் திரைப்பாடல்களைக் கேட்கும் போது ஒரு பாமரனின் மனதில் என்ன தோன்றுமோ அதன் எழுத்து வடிவமே எனது இப்பதிவு.

வத்திக்குச்சி :
வாகை சூட வா படத்தில் பிரஷ்ஷான இசையைத்  தர முயன்று அதில் பெரிதளவு வெற்றியும் பெற்ற புது இசையமைப்பாளர் கிப்ரானின் இசையில் பெரிய இடைவெளிக்குப் பின் வந்திருக்கும் ஆல்பம்.

1 . குறு குறு கண்ணாலே :
     முதல் கேட்பிலேயே சட்டென கவனம் ஈர்க்கும் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் வகையறா    பாடல்.பாடலின் ஆரம்பத்தில் இருக்கும் விறுவிறுப்பைக் கடைசி வரை குறையாமல் கொண்டு சென்றதற்கு கிப்ரானுக்கு ஒரு சபாஷ். பல முறை கேட்க வைக்கும் டியூன். கண்டிப்பாக அடுத்த சில நாட்களுக்கு உதடுகள் இப்பாடலை முணுமுணுக்கும் சாத்தியங்கள் உண்டு. ரேட்டிங்  - 6 / 10


2 . அம்மா வேக் மீ அப்  :
    பாடல் வரிகளைக் கேட்கும் போது தமிழ் சினிமாவின் சாம்பிரதாயங்களில் ஒன்றான கதாநாயகியின் அறிமுகப் பாடல் போலத் தோன்றுகிறது.அதிலும் தன்னால் இயன்ற வரை புதிதாக முயற்சித்திருக்கிறார் கிப்ரான்.சாதாரணமாக இம்மாதிரி பாடல்களுக்குப் பயன்படுத்தாத இன்ஸ்ட்ருமெண்ட்களை உபயோகித்ததன் மூலம் அதில் ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றுள்ளார்.  ரேட்டிங் - 5 / 10


3 . கண்ண கண்ண :
     ஆல்பத்திலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல்."சர சர சாரக் காத்து" சாயலிலேயே தொடங்கும் பாடல் சட்டென்று தடம் மாறி வேறு வடிவமெடுக்கிறது. பாடகர் சுந்தர் நாரயண ராவ் குரலில் பல வித்தைகள் . வடிவமைத்த கிப்ரானுக்கு அப்ளாஸ். Loop ல் தொடர்ந்து கேட்டபடியே இருக்கிறேன்.இன்னும் சில நாட்களுக்கு கண்டிப்பாக அதிகம் கேட்கும் பாடலாக இருக்கும். ரேட்டிங்  - 8 / 10


4 . அறி உன்னை :
கதாநாயகன் எழுச்சி கொண்டு வில்லன்களை துவம்சம் செய்ய புறப்படும் போதோ அதற்குத் திட்டம் தீட்டும் போதோ வரும் பாடல் என்று தோன்றுகிறது . புது முயற்சிகள் செய்ய பெரிய வாய்ப்பில்லாத  வகைப் பாடல். இயன்ற வரை தன்  பாணியில் அதற்கு நியாயம் செய்திருக்கிறார் கிப்ரான். ரேட்டிங் - 5 / 10


5 . வத்திக்குச்சி தீம் :
எல்லா ஆக் ஷன் படங்களிலும் இடம் பெறும் தீம் மியூசிக்கைப் போலவே சம்பிரதாயமான               Template  ஐ பயன்படுத்தியிருக்கிறார் கிப்ரான்.முதலில் மிக மெதுவாகத துவங்கி பிறகு எக்ஸ்பிரஸ் வேகமெடுக்கும் அதே கேட்டுப் பழகிய ஆக்  ஷன்   தீம். பெரிதாக சொல்வதற்கு வேறொன்றுமில்லை. ரேட்டிங் - 4/ 10

பி. கு : வாகை சூட வா ஆல்பம் போலவே இதிலும் எல்லாப் பாடல்களுக்கும் கரோகே டிராக்கை ஆல்பத்தில் இணைத்துள்ளார் இசையமைப்பாளர். வரவேற்கத் தகுந்த முயற்சி. எல்லாப் படங்களிலும் தொடரட்டும்.

Sunday, February 24, 2013

சென்னையின் சாலைகளில் ......

சென்னையின் சாலைகளில் வரைமுறையில்லாத டிராபிக்குக்கு அடுத்தபடியாக நாம் உஷாராக இருக்க வேண்டியது வரைமுறை இல்லாமல் எச்சில் துப்புகிறவர்களிடம் தான்.
சென்னையில் டூ வீலர் ஓட்டுபவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு ஒரு தனித் திறமை உண்டு. பக்கவாட்டில் ஒரு பைக் கிராஸாகி அடுத்த வண்டி கடக்கும் நொடிப் பொழுதில் வண்டியின் வேகத்தை கொஞ்சம் கூட குறைக்காமல் சைடில் திரும்பி புளிச்சென எச்சில் துப்புவதில் சமர்த்தர்கள் இவர்கள்.
இதற்கும் மேல், டிராபிக்கிலோ சிக்னலிலோ சென்னை மாநகர பேருந்துகளின் அருகில் போய் நிற்க நேர்ந்தால் மிகுந்த உஷாராக இருக்க வேண்டியது அவசியம். எந்த நேரத்திலும் எந்த ஜன்னலில் இருந்தும் எச்சில் தாக்குதல் நடக்கலாம்.
ஒரு முறை நான் வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு இருந்த போது எனக்கு முன் பைக்கில் சென்று கொண்டிருந்த ஒருத்தர் மேலே சொன்ன மாதிரி (எச்சில்) தாக்குதல் நடத்தினார். அதிலிருந்து மயிரிழையில் தப்பினேன். எனக்கு சரியான கோபம். அவரை ஓவர்டேக் பண்ணி அவரை மடக்கி நிறுத்தினேன். கோபம் குறையாமல் " யோவ் உனக்கு கொஞ்சமாவது அறிவிருக்கா..... இப்டி எச்ச துப்பறியே பின்னால வரவங்க மேல படும்னு தெரியாதா " என்று கத்தினேன். அந்த ஆள் என்னடாவென்றால் பதிலுக்கு என் மேல் எகிற ஆரம்பித்து விட்டார். நான் எச்சில் துப்புற போது நீ ஏன்யா குறுக்க வந்த? என்கிற ரீதியில் நியாயம் பேச ஆரம்பித்து விட்டார்.
நம் மக்களின்   Road Sense ஐ நினைத்து புல்லரித்த படியே அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றேன்.

பொம்மைப் படங்கள்.

மேலே தலைப்பில் நான் குறிப்பிட்டது அனிமேஷன் திரைப்படங்களைப் பற்றித் தான். இப்போதெல்லாம் புது தமிழ் படங்களையும், பல ஆங்கிலப் படங்களையும் விட, அனிமேஷன் திரைப்படங்கள் தான் மனதுக்குப் பிடித்தமானதாக இருக்கிறது. ( நான் நிறையப் படங்கள் பார்ப்பேன். நிறைய என்றால் ரொம்ம்ப நிறைய )
முதல் காரணம், அனிமேஷன் படங்கள் பெரும்பாலும் குழந்தைகளைக் குறி வைத்து எடுக்கப் படுவதால், தேவை இல்லாத வன்முறை, சண்டைக் காட்சிகள், குத்துப் பாடல்கள் போன்றவை,அறவே கிடையாது.
மேலும், கதை என்ன என்று மூளையைக் கசக்கி யோசிக்கும் படியோ , ஆழ்ந்த சிந்தனை தேவைப்படும் படியோ படம் எடுப்பது இல்லை. ( நம்ம அறிவு அவ்வளவு தான். என்ன செய்ய ?) எல்லாருக்கும் பெரும்பாலும் ஏற்கனவே தெரிந்த Fairytale  கதைகளைத் தான் சிற்சில மாற்றங்கள் செய்து படமெடுக்கிறார்கள்.
அது மட்டுமில்லாமல், எல்லாப் படங்களின் முடிவிலும் ஏதாவது ஒரு  நல்ல கருத்து  சொல்கிறார்கள். (அட நிஜமாவே நல்ல  விஷயம் தாங்க). இந்த மாதிரி காரணங்களால், இப்போதெல்லாம், அனிமேஷன் படங்களையே தேடிப் பிடித்துப் பார்க்கிறேன்.
ஒரே ஒரு வருத்தம். தமிழில் இந்த மாதிரியான முயற்சிகள் அறவே செய்யப்படுவதில்லை. அவற்றுக்குப் போதிய ஊக்கமும் இல்லை, வரவேற்பும் இல்லை. இதனால், மேல் நாட்டு அனிமேஷன் திரைப்படங்களை ரசித்துப் பார்த்தாலும், மனதின் ஓரத்தில், ஒரு வருத்தம் இருக்கத் தான் செய்கிறது.

பி. கு : நான் பார்த்து வெகுவாக ரசித்த சில (அனிமேஷன்) படங்கள் பின் வருமாறு

1 . Ratatouille
2 . Tangled
3 . Wallace & Gromit - The curse of the were rabbit,
4 . A bug's life
5 . Home on the range

நேரமிருப்பவர்கள் தேடிப் பிடித்து பார்க்கவும்.